W dniu 12 lutego 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS) wydał interpretację indywidualną o sygn. 0114-KDIP2-1.4010.712.2024.1.DK, której przedmiotem były ustalenia, czy płatności dokonywane przez płatnika z siedzibą na terytorium Polski na rzecz podatnika z siedzibą w Holandii nie stanowią należności licencyjnych, co oznaczałoby, iż dokonując wypłaty takich należności Wnioskodawca nie jest zobowiązany do potrącenia od nich podatku u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
Stan faktyczny
Spółka z o.o., polski rezydent podatkowy działający jako centrum usług wspólnych w ramach międzynarodowej grupy kapitałowej, nabywa od zagranicznego dostawcy z siedzibą w Holandii licencje użytkownika końcowego na oprogramowanie. Umowa subskrypcyjna przewiduje wyłącznie prawo do korzystania z oprogramowania na potrzeby wewnętrzne spółki – bez przeniesienia autorskich praw majątkowych, dalszej dystrybucji czy modyfikacji egzemplarza oprogramowania. Wnioskodawca uważa, iż ograniczony zakres nabywanych uprawnień stanowi podstawę do wyłączenia kwalifikacji płatności jako należności licencyjnych.
Stanowisko podatnika
Wnioskodawca utrzymuje, że płatności związane z nabyciem licencji użytkownika końcowego nie mieszczą się w katalogu należności licencyjnych, określonym w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT. Spółka podkreśla, że umowa licencyjna dotyczy wyłącznie wewnętrznego użytkowania oprogramowania – bez transferu pełni praw autorskich – co wyłącza obowiązek poboru zryczałtowanego podatku u źródła. Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, iż nabywane przez Spółkę oprogramowanie nie ma charakteru licencji wyłącznej w rozumieniu art. 67 ust 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2509 ze zm.), tym samym, właściciel praw do oprogramowania może udzielić licencji na jego użytkowanie na tych samych polach eksploatacji również innym podmiotom. Zatem, zgodnie ze stanowiskiem spółki, płatności te nie powinny być traktowane jako „należności licencyjne” w rozumieniu przepisów uCIT, a tym samym nie podlegałyby obowiązkowi potrącenia podatku u źródła. Należy również wspomnieć, iż argumentacja podatnika znajduje potwierdzenie w analogicznych rozstrzygnięciach zawartych w interpretacjach indywidualnych[1].
Stanowisko organu
DKIS zgodził się ze stanowiskiem Spółki. Potwierdził, że płatności za korzystanie z oprogramowania komputerowego, w tym subskrypcyjnego, które nie wiążą się z przenoszeniem praw autorskich, nie stanowią „należności licencyjnych”. DKIS w swojej interpretacji podkreślił, że w przypadku usług subskrypcyjnych dotyczących oprogramowania komputerowego, które są nabywane przez Spółkę na potrzeby wewnętrzne, nie dochodzi do płatności stanowiących należności licencyjne. Zgodnie z przepisami ustawy o prawie autorskim, program komputerowy jest traktowany jako utwór chroniony prawem autorskim, a wynagrodzenie z tytułu korzystania z tego programu w kontekście umowy licencyjnej jest klasyfikowane jako należność licencyjna, podlegająca opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym u źródła. Zgodnie z analizą przepisów umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z Holandią (dalej: UPO) oraz Komentarza do Modelowej Konwencji OECD (zawartym w pkt 14 do art. 12), organ wskazał, iż płatności za użytkowanie oprogramowania, w tym subskrypcje Software as a Service (SaaS), nie mogą być traktowane jako należności licencyjne. Zatem wypłacane przez Wnioskodawcę należności z tytułu nabycia oprogramowania dla własnych potrzeb oraz podmiotów powiązanych nie stanowią należności licencyjnych, na podstawie art. 21 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 3 UPO. Płatnik nie jest zatem zobowiązany do poboru podatku u źródła od tych płatności.
Konkluzja
Rzeczowa Interpretacja indywidualna potwierdza, że należności płacone przez Spółkę na rzecz holenderskiego dostawcy oprogramowania w ramach umowy subskrypcyjnej nie stanowią należności licencyjnych w rozumieniu przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z interpretacją, takie płatności dotyczą jedynie prawa do korzystania z oprogramowania przez określony czas, a nie przeniesienia praw autorskich do samego oprogramowania, co wyklucza konieczność pobierania podatku u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT. Dodatkowo, brak kwalifikacji płatności jako należności licencyjnych zwalnia spółkę z obowiązku składania deklaracji IFT-2/IFT-2R.
Autor: Paulina Henrykowska – Junior Tax Consultant
[1] M.in. Interpretacja indywidualna DKIS z 8 października 2021 r. (sygn. 0111-KDIB1-1.4010.431.2021.1.NL), Interpretacja indywidualna DKIS z 3 stycznia 2020 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010 448.2019.2.MR).
