Dnia 17 kwietnia 2025 roku wydana została interpretacja indywidualna (sygn. 0114-KDIP2-2.4010.96.2025.1.RK) Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”), której przedmiotem było ustalenie, czy opisane we wniosku usługi back office stanowią usługi o niskiej wartości dodanej w rozumieniu art. 11f ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dnia 15 lutego 1992 r. (dalej: „uCIT”).
Stan faktyczny
Wnioskodawca (dalej: „Spółka”) jest włoskim rezydentem podatkowym (spółka S.R.L. – odpowiednik polskiej spółki z o.o.), wchodzącym w skład międzynarodowej grupy kapitałowej (dalej: „Grupa”), której głównym przedmiotem działalności jest działalność bankowa.
Spółka zajmuje się obsługą back office-ową spółek z Grupy, funkcjonujących na rynku włoskim. Spółka posiada zarejestrowany w Polsce oddział (dalej: „Oddział”), za pomocą którego, na podstawie umowy, świadczy usługi wsparcia na rzecz innej, włoskiej spółki z Grupy (dalej: „Podmiot powiązany”), z którą jest powiązana w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 uCIT.
Obsługa back office-owa obejmuje m.in. zarządzanie danymi statycznymi klientów (w tym otwieranie i zamykanie rachunków, obsługę dokumentacji klientów, zarządzanie zmianami warunków umownych), realizację obowiązków w zakresie identyfikacji i weryfikacji tożsamości klientów zgodnie z regulacjami KYC/AML (w tym badanie relacji wysokiego ryzyka), świadczenie usług księgowych i uzgodnieniowych (w szczególności dotyczących obsługi rat kredytowych, zwrotów, transakcji odrzuconych i raportowania), a także obsługę kredytów korporacyjnych i konsumenckich (w tym inicjowanie, odnawianie i zarządzanie wnioskami) oraz przetwarzanie i kontrolę operacji płatniczych (np. przelewów, transferów środków, czynności kontrolnych i raportowych).
Wynagrodzenie za świadczone usługi ustalone jest na podstawie poniesionych kosztów i wydatków. Koszty te obejmują wszystkie koszty działalności bieżącej, jak np. wynagrodzenia, amortyzację, zużycie materiałów i inne koszty operacyjne. Tym samym kalkulacja kosztów odbywa się na podstawie faktycznych kosztów działalności operacyjnej ponoszonych w Polsce. Jednocześnie baza kosztowa jest powiększona o marżę, która wynosi 5%. Rynkowość tak ustalonego wynagrodzenia jest weryfikowana za pomocą metody marży transakcyjnej netto. Ponadto usługi nie są świadczone przez Spółkę na rzecz podmiotów niepowiązanych, natomiast Podmiot powiązany nie dokonuje odprzedaży świadczonych przez Spółkę usług.
Wątpliwości Spółki
Spółka wystosowała pytanie czy w świetle opisanego stanu faktycznego usługi back office wykonywane przez Spółkę stanowią usługi o niskiej wartości dodanej, spełniające warunki, o których mowa w art. 11f ust. 2 uCIT.
Stanowisko DKIS
DKIS uznał, iż przedmiotowe usługi back office stanowią usługi o niskiej wartości dodanej, z uwagi na to, iż:
- usługi mają charakter rutynowy, powtarzalny, nie wykorzystują unikalnych zasobów ani nie generują kluczowych dóbr niematerialnych,
- wspierają działalność bankową, ale nie stanowią jej istoty,
- usługi wpisują się w zakres kategorii wymienionych w załączniku nr 6 do uCIT (w tym jako usługi o charakterze podobnym) oraz
- brak świadczenia na rzecz podmiotów niepowiązanych oraz brak odprzedaży usług spełnia pozostałe wymogi ustawowe.
Tym samym, organ podatkowy potwierdził, iż dla przedmiotowych usług back office możliwe jest zastosowanie uproszczenia safe harbour dla usług o niskiej wartości dodanej.
Wnioski
Powyższe stanowisko DKIS potwierdza, że usługi wsparcia operacyjnego „back office” świadczone w ramach grupy kapitałowej mogą być kwalifikowane jako usługi o niskiej wartości dodanej.
Ważne! Należy pamiętać, iż spełnienie warunków z art. 11f ust. 2 uCIT nie zwalnia podatnika z obowiązku złożenia do urzędu skarbowego informacji o cenach transferowych. Ponadto podatnik zobligowany jest do posiadania kalkulacji kosztów, obejmującej:
- rodzaj i wysokość kosztów uwzględnionych w kalkulacji,
- sposób zastosowania i uzasadnienie wyboru kluczy alokacji dla wszystkich podmiotów powiązanych korzystających z usług oraz
- opis transakcji, w tym analizę funkcji, ryzyk i aktywów.
Jednocześnie rekomenduje się posiadanie uzasadnienia gospodarczego transakcji, gdyż organy przeprowadzające postępowania kontrolne mogą próbować wykazać sztuczność transakcji, dla której uzasadnieniem jej przeprowadzenia jest jedynie cel podatkowy (korzyść podatkowa) a nie ekonomiczny.
Autor: Kacper Kwasik – Junior Tax Consultant
