W dniu 12 grudnia 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS) wydał interpretację indywidualną o sygn. 0111-KDIB1-2.4010.550.2024.1.AK, której przedmiotem było ustalenie, czy
w związku z planowaną transakcją Spółka z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) będzie zobowiązana do poboru u źródła w związku z wypłatą należności na rzecz Wspólnika, mającego siedzibę na terytorium Tajwanu, z tytułu zakupu know-how.
Stan faktyczny
Spółka, będąca spółką kapitałową prawa polskiego z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania, zwróciła się o interpretację dotyczącą obowiązku poboru podatku u źródła w związku z planowaną transakcją zakupu know-how. Spółka zamierza nabyć know-how, a wynagrodzenie za tę sprzedaż będzie wypłacane tajwańskiemu wspólnikowi. Należy zaznaczyć, iż transakcja dotyczy przeniesienia pełnych praw własnościowych do know-how, a nie udzielenia licencji na jego użytkowanie. W związku z tym, Spółka zwróciła się do organu podatkowego z zapytaniem dotyczącym konieczności naliczenia podatku u źródła, zwłaszcza w kontekście UPO PL-TW[1].
Stanowisko podatnika
Spółka argumentowała, iż transakcja zakupu know-how przez Spółkę od tajwańskiego wspólnika nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce. W jej ocenie, wynagrodzenie za przeniesienie praw do know-how nie jest klasyfikowane jako należność licencyjna, a sama transakcja dotyczy zakupu praw, a nie ich użytkowania. Spółka wskazała, że UPO PL-TW przewiduje, iż dochody uzyskane przez tajwańskiego wspólnika nie będą podlegały opodatkowaniu w Polsce, ponieważ wspólnik ten nie prowadzi działalności przez zakład na terytorium Polski[2]. W związku z tym, transakcja nie powinna być obciążona podatkiem u źródła.
Podatnik nie prowadzi działalności w Polsce ani nie posiada w Polsce zakładu, co dodatkowo uzasadnia brak obowiązku opodatkowania podatkiem u źródła w Polsce. Spółka zaznaczyła również, że w celu wykazania prawidłowości transakcji, dysponuje odpowiednim certyfikatem rezydencji podatkowej[3] od tajwańskiego wspólnika, który potwierdza jego rezydencję podatkową na Tajwanie. W związku z tym, Spółka zamierza spełnić wymagania formalne wynikające z UPO PL-TW, aby wykazać, że wynagrodzenie za przeniesienie know-how nie podlega opodatkowaniu w Polsce. Spółka zwróciła uwagę, że jej działanie jest zgodne z międzynarodowymi przepisami podatkowymi i nie narusza zasad dotyczących opodatkowania dochodów zagranicznych podmiotów. Dodatkowo Spółka wskazała również inne, zbliżone interpretacje, które potwierdzają jej stanowisko[4].
Przeniesienie pełnych praw do know-how a należność licencyjna
Organ podatkowy, analizując przedstawione mu argumenty, zgodził się z Wnioskodawcą w zakresie określenia miejsca opodatkowania wynagrodzenia. Organ wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy
o CIT, zagraniczne podmioty bez siedziby w Polsce podlegają opodatkowaniu w Polsce od przychodów osiągniętych na terytorium RP, w tym z tytułu należności licencyjnych oraz podobnych płatności za użytkowanie praw autorskich, patentów, znaków towarowych czy know-how. Jednak w przypadku transakcji z podmiotem z Tajwanu zastosowanie ma UPO PL-TW. Zgodnie z art. 12 tej ustawy należności licencyjne mogą być opodatkowane w państwie źródła (Polsce), ale tylko w sytuacji, gdy dochód dotyczy użytkowania praw. Organ podkreślił, że przeniesienie pełnych praw własności do know-how nie jest traktowane jako należność licencyjna. Ponadto, organ odwołał się do Modelowej Konwencji OECD, która również rozróżnia opodatkowanie należności licencyjnych od sprzedaży praw własności. Zgodnie z Konwencją, sprzedaż pełnych praw własności wyłącza możliwość opodatkowania tych przychodów jako należności licencyjnych. Organ podatkowy odniósł się szczegółowo do art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, który nakłada obowiązek poboru podatku u źródła (WHT) od określonych przychodów wypłacanych nierezydentom. W szczególności wskazał, że opodatkowaniu podlegają m.in. należności licencyjne oraz inne podobne płatności za korzystanie z praw autorskich, znaków towarowych, patentów oraz know-how. Organ podkreślił, że kluczowym kryterium uznania płatności za należności licencyjne jest brak przeniesienia pełnego prawa własności – dotyczy to sytuacji, gdy podatnik zachowuje tytuł prawny do udostępnianego dobra. Organ odwołał się do przepisów UPO PL-TW. Zgodnie z art. 12 tej ustawy, pojęcie „należności licencyjne” obejmuje wszelkie płatności za użytkowanie lub prawo do użytkowania praw autorskich, patentów, znaków towarowych oraz informacji dotyczących doświadczenia przemysłowego, handlowego lub naukowego (know-how). Ustawa ta daje Polsce prawo do poboru podatku u źródła od tych płatności, ale nie dotyczy to sytuacji, gdy dochodzi do całkowitego przeniesienia własności.
Komentarz do Konwencji Modelowej OECD
Organ powołał się również na Komentarz do Modelowej Konwencji OECD, który jednoznacznie wskazuje, że:
- Należności licencyjne są opodatkowane w państwie źródła (Polsce) w przypadku płatności za czasowe prawo do użytkowania określonych dóbr niematerialnych.
- Przeniesienie pełnych praw własności do know-how nie jest uznawane za należność licencyjną, a przychód z tego tytułu traktowany jest jako zysk kapitałowy, który opodatkowany jest wyłącznie w państwie rezydencji odbiorcy (Tajwan).
Organ podkreślił, że w analizowanej transakcji doszło do całkowitego przeniesienia praw do know-how, co oznacza, że zagraniczny podmiot nabywa pełne prawa własności do wiedzy technicznej, bez ograniczeń czasowych i bez obowiązku dalszego rozliczania się z polskim podmiotem. Tego rodzaju transakcja nie spełnia definicji należności licencyjnych, a zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce.
Czy zakup know-how podlega podatkowi u źródła?
W przedstawionej sytuacji, organ podatkowy zgodził się z Wnioskodawcą. Zakup know-how (nieuznawane za płatności z tytułu udzielenia licencji) nie podlega pod podatek u źródła. Zatem Spółka nie będzie w obowiązku złożenia do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Lublinie formularza IFT-2/IFT-2R.
Stanowisko organu podatkowego wymagać może dokładnej analizy charakteru transakcji i właściwej kwalifikacji płatności. Kluczowe rozróżnienie dotyczy przeniesienia praw własności do know-how oraz udzielenia licencji:
- W przypadku pełnego przeniesienia praw własności do know-how płatność nie jest uznawana za należność licencyjną i nie podlega podatkowi u źródła.
- W przypadku udzielenia licencji, czyli czasowego przekazania prawa do korzystania z know-how, płatność mogłaby podlegać opodatkowaniu podatkiem u źródła.
Przedsiębiorcy powinni upewnić się, że umowy jasno określają, czy dochodzi do sprzedaży pełnych praw własności, czy jedynie czasowego udostępnienia aktywa niematerialnego. Treści umów powinny być zatem szczegółowe i precyzyjne, wskazując:
- czy prawa własności są przenoszone na stałe, czy czasowo,
- jaki jest zakres praw nabywcy (np. prawo do dalszej odsprzedaży, modyfikacji),
- precyzyjne nazewnictwo, które nie budzi wątpliwości co do kwalifikacji płatności.
Właściwie sporządzona umowa może być kluczowym dowodem w przypadku kontroli podatkowej
i pomóc w udowodnieniu, że transakcja była sprzedażą aktywa niematerialnego, a nie udzieleniem licencji.
Podejście organu jest spójne z Komentarzem do Modelowej Konwencji OECD, który podkreśla różnice między sprzedażą praw własności a regulowanych zależności za udostępnienie licencji – wskazuje, że jednorazowe przeniesienie pełnych praw własności nie może być traktowane jako należności licencyjne.
Rekomendowane jest wprowadzenie wewnętrznej procedury oceny transakcji – w kontekście prawidłowej realizacji obowiązku podatku u źródła.
Autor: Paulina Henrykowska – Asystent podatkowy
[1] Z uwagi na złożony międzynarodowo prawny status Tajwanu nie jest możliwe uregulowanie kwestii unikania podwójnego opodatkowania w standardowej umowie międzynarodowej. W związku z powyższym, w relacjach z terytorium, do którego stosuje się prawo podatkowe należące do właściwości Ministra Finansów Tajwanu, kwestie unikania podwójnego opodatkowania zostały uregulowane ustawą z dnia 15 grudnia 2016 r. o zasadach unikania podwójnego opodatkowania oraz zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu stosowanych przez Rzeczpospolitą Polską i terytorium, do którego stosuje się prawo podatkowe należące do właściwości Ministra Finansów Tajwanu, wraz z załączonym do niej Porozumieniem („UPO PL-TW”). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, ilekroć w przepisach odrębnych jest mowa o umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania, umowach w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska lub ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umowach międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, należy przez to rozumieć również Porozumienie. W związku z powyższym, na gruncie powołanych przepisów ustawy o CIT, UPO PL-TW należy traktować na równi z umowami w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu.
[2] W myśl art. 7 ust. 1 i 7 UPO PL-TW
[3] Zgodnie z definicjami zawartymi w przepisach krajowych, certyfikat rezydencji oznacza zaświadczenie o miejscu siedziby podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca siedziby podatnika.
[4] Interpretacje o sygn. 0114-KDIP3-3.4011.449.2017.1.JK2, IPPB4/4511-1/16-2/JK2 oraz ILPB4/423-520/14/15-S/MC
