Usługi ubezpieczeniowe, które nabywane są od nierezydentów nie podlegają opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym pobieranym u źródła (WHT). W wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. ISA/Bd 655/19 sąd stwierdził, że usług ubezpieczeniowych nie można bowiem uznać za świadczeń podobnych do umów gwarancji i poręczeń. Po pierwsze, pomimo pewnych cech wspólnych, różnicuje je właśnie obowiązek zapłaty składki ubezpieczeniowej (która nie występuje przy gwarancjach i ubezpieczeniach). Po drugie, za taką kwalifikacją przemawia wykładnia systemowa wewnętrzna polegająca na zestawieniu treści art. 21 ust. 1 pkt 2a oraz art. 15e ustawy o CIT. W art. 21 jest mowa o poręczeniach i gwarancjach oraz świadczeniach podobnych, natomiast art. 15e wymienia ubezpieczenia, gwarancje i poręczenia oraz świadczenia podobne. W tym kontekście nie można przyjąć na gruncie tej samej ustawy, że raz umowa ubezpieczenia stanowi świadczenie podobne do gwarancji i poręczeń, natomiast na tle innego przepisu tej ustawy już takim świadczeniem podobnym nie jest.
Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 lutego 2020 r. sygn. I SA/PO 927/19, w którym sąd uznał, że usługi ubezpieczeniowe nie stanowią usług o podobnym charakterze, wskazując, że dla uznania, że świadczenie niewymienione wprost w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. jest objęte jego zakresem, decydujące jest, aby elementy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w omawianym przepisie przeważały nad cechami charakterystycznymi dla świadczeń w nim niewymienionych.
Autor: Izabela Lipka ? konsultant podatkowy
