W dniu 22 października 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: WSA) wydał wyrok sygnowany I SA/Rz 444/24, dotyczący rozliczenia podatkowego przedsiębiorstwa deweloperskiego za rok 2015. Wyrok ten skupia się m.in. na analizie poziomu cen transferowych stosowanych w transakcjach z podmiotami powiązanymi, gdzie kluczowym elementem była ocena, czy ustalone ceny odpowiadały warunkom rynkowym.
Stan faktyczny
W toku postępowania kontrolnego organ podatkowy szczegółowo przeanalizował transakcje dokonywane przez Spółkę w okresie rozliczeniowym. Ustalono, iż Spółka realizująca przedsięwzięcie deweloperskie dokonywała szeregu transakcji z podmiotami powiązanymi, które miały istotny wpływ na wynik finansowy oraz podatkowy 2015 roku. Kontrola wykazała, że stosowana przez podatnika metodologia ustalania cen, oparta między innymi na metodzie „koszt plus” oraz dalszym przekształceniu wyników przy użyciu metody marży transakcyjnej netto, nie odpowiadała warunkom rynkowym. Organy podatkowe, korzystając z danych porównawczych, m.in. z bazy InfoCredit, ustaliły, że rynkowy poziom marży transakcyjnej dla podobnych operacji wynosi około 27,26% – wartość ta stanowiła trzeci kwartyl rozkładu wyników osiąganych przez podmioty porównywalne. Ustalono w ten sposób, że przyjęte przez Spółkę zasady kalkulacji nie eliminowały wpływu powiązań między podmiotami na rzeczywisty wynik operacyjny, co skutkowało nieprawidłowym wykazaniem kosztów i dochodu podatkowego.
Stanowisko podatnika
Podatnik argumentował, iż przyjęta metoda ustalania cen transferowych była oparta na rzetelnych wewnętrznych analizach oraz danych rynkowych, które gwarantowały, że kalkulacja cen transakcyjnych i alokacja kosztów odzwierciedlały rzeczywiste warunki gospodarcze. Według Spółki, stosowane procedury umożliwiały eliminację wpływu powiązań na wynik finansowy, a metoda „koszt plus” była powszechnie akceptowana w branży deweloperskiej. Podatnik podkreślał również, że jego dokumentacja operacyjna oraz księgowa stanowiła wystarczające zabezpieczenie przed ewentualnymi zarzutami o sztuczne obniżenie kosztów uzyskania przychodów.
Stanowisko organu
Organ podatkowy, dokonując szczegółowej analizy materiału dowodowego, doszedł do wniosku, iż stosowane przez Spółkę zasady kalkulacji cen transferowych nie oddają w pełni realiów rynkowych. Ustalono, iż zastosowanie metody marży transakcyjnej netto pozwala na obiektywne określenie wartości transakcji między podmiotami powiązanymi, a rynkowy poziom marży wynoszący około 27,26% jasno wskazywał, że kalkulacja przyjęta przez podatnika była nieadekwatna. Według organu, niewłaściwa metoda ustalania cen transferowych doprowadziła do sztucznego obniżenia kosztów operacyjnych, co z kolei wpłynęło na obniżenie wykazanego dochodu podatkowego i skutkowało nieuzasadnionym zmniejszeniem zobowiązań podatkowych.
Stanowisko sądu
W ocenie WSA, analiza metod ustalania cen transferowych przeprowadzona przez organ podatkowy była zgodna z obowiązującymi przepisami i zasadami określonymi w rozporządzeniu Ministra Finansów. Sąd stwierdził, że metoda marży transakcyjnej netto, stosowana w celu określenia rynkowej wartości kosztów, została właściwie zastosowana, a ustalenie rynkowego poziomu marży na poziomie 27,26% miało solidne podstawy analityczne. Argumenty podatnika, dotyczące rzetelności przyjętych wewnętrznych procedur kalkulacji, nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, co skutkowało podtrzymaniem stanowiska organu o konieczności korekty rozliczeń podatkowych.
Konkluzja
Wyrok WSA wyraźnie podkreśla, że ustalanie cen transferowych musi być oparte na rzetelnej analizie rynkowej, potwierdzonej wiarygodnymi danymi porównawczymi. Przedsiębiorstwa dokonujące transakcji między podmiotami powiązanymi powinny nieustannie monitorować stosowane metody kalkulacji oraz dbać o pełną transparentność dokumentacji, by odzwierciedlała rzeczywiste warunki gospodarcze. Przedsiębiorstwa działające w sektorze deweloperskim oraz w innych branżach, gdzie transakcje z podmiotami powiązanymi mają istotny wpływ na wynik finansowy, powinny zadbać o pełną przejrzystość dokumentacji oraz dobór właściwej metody szacowania ceny transferowej. Przypomnieć należy, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami, podatnik ma możliwość zastosowania jednej z pięciu podstawowych metod oraz alternatywnie tzn. metody dodatkowej– stosownie do przypisu art. 11d ust 1 i 2 uCIT.
Autor: Paulina Henrykowska – Junior Tax Consultant
